Hlerað um fólksflótta.

Eftir tveggja vikna ánægjulega aðventudvöl á Íslandi, lág leiðin aftur til Keflavíkurflugvallar og nú var ákveðið að taka rútuna, enda gat færð spillst og engin ástæða til að drusla ástvinum alla leið þangað.    Þurfti nú aðeins að tala fyrir máli mínu, því enginn vildi taka í mál að senda mig með rútu.  Þá greip ég til hagrænna raka, ferðin væri ódýrari með rútu.  Málið hagfellt og dautt!

Kvef og stíflað nef

Á leiðinni ætlaði ég að láta hugann reika, njóta útsýnisins í aðventubirtunni sem lægsta sól á lofti breiðir yfir frosna jörð.  Ég hafði krækt mér í leiðinda kvefflensu, sem felldi ónæmiskerfið að óvörum, því ekki hafði það þurft að glíma við vírusa og bakteríur í ómunatíð. Sem sagt,  hafði verið hreystin uppmáluð í mjög langan tíma.    Ég harðneitaði að kenna  morgunsundferðunum mínum í 12 stiga frosti um þessa nefstíflu, enda myndi ég ekki gefa þær upp fyrr en í fulla hnefana og með óráði.   

Það er öskrandi hressileg upplifun að tipla út í laug,  hálf emjandi af kulda,  skella sér til sunds undir yfirborð  volgs vatns, sem falið er í dulúðlegri frostmóðu og synda svo eins og lífið sé að leysa.  Kannaðist við margt „heldra fólkið“, fastagestina frá því í sumar.  Þau voru enn að göfga lífið og tilveruna með samveru og skemmtilegheitum.  Hugsa að þessi hópur  sé með lægsta meðaltal í lyfjakostnaði miðað við aldur.

 

Töfrandi jólatónleikar

Fór á tónleika með systrum og pabba í Hörpuna á Frostrósir.  Mér varð svo mikið um þegar fyrstu tónarnir heyrðust  að ég klökknaði.  Töffaraskapur er eitt að því sem lætur undan síga með árunum.  Átti þess líka kost að sjá Jólagesti Björgvins og alla mína uppáhaldssöngvara.  Mikið fannst mér þetta allt stórkostlegt, frábært tónlistarfólk, kórar og hljómsveitir.    Það eru haldnir jólatónleikar þar sem ég bý, en ég hef aldrei farið.  Áhugaleysi kannski, sem breytist svo í brennandi áhuga þegar til Íslands er komið.  Þannig er það með svo margt þegar maður ber saman lífið og tilveruna þar og hér.  Sumt saknar maður, annað alls ekki. 

Íslensk jóla-jóla dýrtíð

Jólaaðventan og stemningin í þjóðfélaginu er dálítið öfgakenndari en hér fyrir vestan.  Hugsa að það sé „samþjöppunin“ sem veldur því.  Í milljóna þjóðfélögum er auðveldara  að loka eyrum og dreifa athyglinni.  Á Íslandi er það illmögulegt.    Þegar hlustað er á útvarp kemur orðið „jóla“ fyrir í öllum setningum, annað hvort eitt sér eða sem forskeyti, viðskeyti eða samskeyti;  eins og jólaskap, jólastress, jólatraffík.  Flestir sem ég hitti leyfa ekki æsingi og stressi beinlínis að ná yfirhöndinni, og njóta frekar samveru, baksturs, matagerðar og kaffihúsarölts en allt undir viðskeytinu „jóla“. 

Mér varð samt oft hugsað til þeirra  fjölmörgu, sem alls ekki hafa auka pening til að veita sér t.d. heitt súkkulaði með rommi, eða kaupa íslenskt hangikjöt á tæplega þrjú þúsund krónur kílóið.   Mér er það gjörsamlega óskiljanlegt hvernig stór hluti landsmanna hefur efni á að halda jól í þessari dýrtíð. 

Skaust inn í barnafataverslun, af því mig vantaði litla sængurgjöf.  Tók upp lítinn þunnan bómullarkjól á 0- 4ja mánaða, og rýndi í verðmiðann.  Fjórtánþúsundníuhundruðogníutíu, stóð þar.  Gekk til afgreiðslustúlkunnar og rétti fram kjólinn og spurði, er þetta rétt verð?  Hún leit  upp, horfði upplitsdjörf beint framan í mig og svaraði:  Já!    Ég hrökklaðist út.  Furðar sig einhver á því að fólk flykkist til Boston til að kaupa jólagjafir og föt?  Þrír svona kjólar myndu greiða upp ferðina fram og til baka.  

Já verðlagið á Íslandi er yfirleitt sársaukafullt, þó eru ýmsar matvörur á góðu verði, en flest annað er gjörsamlega út úr korti ef deilt er í með dollurum.  Vera kann að þetta sé öðruvísi m.v. evru, en ég hef heyrt að verðlagið í Evrópu sé umfram kaupmátt  flestra Íslendinga.

Setið á hleri

Fyrir aftan mig í rútunni sátu tveir ungir menn og spjölluðu saman í lágum þægilegum róm.  Ég heyrði allt sem þér sögðu, og þeir vissu það líka, því ég sá mig knúna til að snúa mér við þegar þeir fóru að ræða um hvað það væri dýrt að fara í Bláa Lónið og benda þeim vingjarnlega á að ef þeir gerðust vinir Bláa Lónsins þá fengju þeir „tvo fyrir einn“ .    

Ég sat því þarna á þægilegu hleri og naut þess að hlusta á þá spjalla um lífið og tilveruna.  

Næstum eins og útvarpsþáttur.  

Þetta voru ungir sjómenn, annar hafði verið út á sjó fjögur s.l. jól og hinn yrði út á sjó um áramótin. „Það er bara fínt“ sagði hinn þá.  Konurnar voru á fullu að undirbúa jólin, og þeir  nutu greinilega  fjölskyldulífsins vel.  „Ég ætla að læra norsku“  sagði þá annar.  „Nú“?  „Já ég fæ að vita í næstu viku hvort ég fæ vinnu sem ég sótti um í Noregi.  Það verður bara fínt að fara þangað og launin rosalega góð“. „ En konan?“  „Já, já ekkert mál fyrir hana að fá vinnu í heilbrigðisgeiranum!“  Þessi hluti samtalsins endaði síðan með því að vinurinn sagði;  „Tja það er sko margt vitlausara en þetta, mér líst vel á þig“!

Svona sögur, hleraði ég alls staðar sem ég kom og ég er ekki að ýkja. Ungar fjölskyldur með börn í startholum að flytja brott, eða fluttar nú þegar. Miðað við þá framtíðarsýn að verða skuldaþræll þriggja herbergja íbúðar næstu 30 árin, eins og staðan er hjá mörgum er það skiljanlegt og skynsamlegt.

Veit það á eigin skinni að flest grandvart fólk, íhugar, skipuleggur og undirbýr flutning af landi brott, vel og vandlega, á u.þ.b. þremur til fimm árum.  Þannig ákváðum við að fara 1995 en flugmiðinn var keyptur 1998.  Þetta átti að vera 3-5 ár (eitt kjörtímabil)  í mesta lagi.  Láta drauminn rætast, öðlast vídd og sýn út fyrir rörið og njóta lífsins.  Nú eru liðin 13 ár eins og hendi sé veifað.   Fyrir fimm árum var endurkoma óhugsandi vegna „brjálaðs“ fasteignaverðs, nú er hún e.t.v vænlegri á margan hátt.   

Yrði þó varla án  hægfara „aðlögunar“ eins og litlu börnin sem byrja á leikskóla. 

Færeyingarnir vöruðu okkur sérstaklega við „spekileka“ og fólksflótta í kjölfar hrunsins og það gerðu Finnarnir líka.  Heitustu atvinnutilboðin í íslenskum blöðum koma frá Noregi.  Margt fólk, sem nú undirbýr brottför er búið að ígrunda málið vel og vandlega.   Alls staðar þar sem Íslendingar búa, eru lítil Íslendinga samfélög.  Þessar sameiginlegu rætur þurfa næringu frá hvert öðru og venjulega er sú andlega næring nægjanleg.     Sumir koma ekki aftur, aðrir munu alltaf gera það fyrr eða síðar.  Sú heimkoma er að mestu óháð hagfræði, hún er sprottin af væntumþykju á landi og þjóð og söknuði eftir samfélagi, sem ergir mann oft, en gleður mann oftar.

Jólaröddin hin eina sanna; var flugfreyja í ferðinni heim.  Smellti koss á kinn  þegar ég kvaddi þessa geislandi konu  og komst strax í hátíðarskap.

Með aðventukveðju.

Skynsemi hagfelld.

Lögmaður telur að þessi dómur komi ekki í veg fyrir að aðilar geti setið í stjórn fyrirtækja.

M.ö.o mannorð telst óflekkað.

Hvaða hagfellda skynsemi er í því fyrir jón og gunnu að fara að (skatta)lögum?

Orðin;  siðleg og skynsemi virðast útiloka hvert annað og standa í hrópandi ósamræmi hlið við hlið, vegna þess að saman geta þær aldrei verið hagfelldar.

Mér fallast hendur! 

Hagfelldast fyrir utan sýknu

Allt þitt er mitt, allt mitt er mitt!

“shared heritage of humankind.” fannst mér eiginlega merkilegasta hugtakið í greininni, þar sem kemur fram ný ljóðræn og mannúðleg skoðun Kínverja á nauðsynlegum náttúruauðlindum.  Kínahaf er auðvitað undanskilið, skaut greinarhöfundur að.

En þessi grein í Globe & Mail fjallaði nákvæmlega ekkert um kínverska kafbáta.  Minnst var á arfagamla og hálfónýta kafbáta, sem kanadíski herinn keypti af Bretum og hafa ekki verið sjósettir enn, svo vitað sé.  Gat ekki betur heyrt en kanadíski forsætisráðherrann væri að snupra herinn fyrir glórulausar fjárfestingakröfur, á meðan þessir ónýt(t)u bresku kafbátar lægju við festar.

Norðurskautið og baráttan um það, verður líklega heitasta auðlindastríð framtíðar, þar sem barist verður um hvern fersentimeter.  

Telja herinn horfa til Íslands

Gjafakort eiga ekki að hafa gildistíma, frekar en fimmþúsundkarlinn!

Í ýmsum löndum með þróaða viðskiptahætti, er beinlínis bannað með lögum að hafa gildistíma á gjafakortum.  Hér er ég t.d. að vísa til Kanada, en þar er gjafakortabísnessinn blómlegur með afbrigðum.

Í kjörbúðum má sjá sölustanda með gjafakortum í helstu verslunarkeðjum landsins.  Hægt er að kaupa "hleðslu" á slík kort í búðinni um leið og keypt er í matinn.  

Þessi kort hafa engan gildistíma, því litið er á þetta í öllu tilliti eins og peningar.  Þannig getur týnt gjafakort verið glatað fé, nema að kvittun sé haldið til haga.  

Neytendasamtökin ættu að beita sér fyrir lagasetningu með tilliti til gjafabréfa, því vafalaust munu þessi viðskipti aukast eins og annars staðar.

Eina "böggið" við þessi kort út frá sjónarhóli fyrirtækisins, er að inn á skammtímaskuldir hlaðast fjárhæðir sem er skuld við gjafakortaeigendur, þar til þeir innleysa kortið.  Reynslan er sú að ákveðin prósenta skilar sér aldrei og því er þessi skammtímaskuld vaxandi.  Reikningsskilanefndir þyrftu að setja reglur og heimildir um hæfilega afskrift á þessari skuld svo hún vaxi ekki fyrirtækinu yfir höfuð, og engin leið að endurgreiða skuldaranum, ef hann "dúkkar" ekki upp til að kaupa vörur eða þjónustu fyrirtækisins.

Gildistími gjafabréfa of stuttur

Hvaða hruni?

Með þessu áframhaldi, verður þetta svokallaða bankahrun máð úr sagnaritum Valhallar.  Hinn "söguskrásetjarinn" var aðeins mildari og kallaði þetta "bankafallið".

Næst verður það bankadýfan, og loks niðurskotið, sbr.  léttlundina  í kringum töffaraorðið "verðbólguskot".  

Þó það káfi ekki beint upp á mig, þá vona ég að Hanna Birna taki formanninn.  Það er meiri birta yfir hennar orðspori, einhvern veginn.

Velti því samt fyrir mér, af hverju aðrir flokkar sýna ekki fyrrverandi formönnum sínum jafnmikla virðingu og lotningu eins og gert er í kátu höllinni.

Rétt viðbrögð við bankahruni

Innherji - útherji !

 

Gætir ekki  ákveðins misskilnings í "túlkun" á innherja hjá sjálfum innherjum Íslands?

Þetta kom t.d. skýrt fram í viðtali við einn af fyrrverandi framkvæmdastjórum Kaupþings þegar hann fullyrðir að " hann hafi engar innherjaupplýsingar haft" þegar hann tók þá heppilegu ákvörðun að færa áhættusöm hlutabréfakaup yfir í einkahlutafélag.

Tel jafnvel vera þörf á endurmenntun í skilgreiningu á innherja!

Ekki aðeins hafði þessi framkvæmdastjóri innherjaupplýsingar, heldur var hann "fruminnherji" skv. skilgreiningu laganna og hafði því upplýsingar úr innsta kjarna!

Hér er skilgreiningin í 17 bls.  Handbók    

Innherjar, þ.e. fruminnherjar, tímabundnir innherjar og aðrir innherjar.
58. gr. vvl:

“Með innherja er átt við:

1. fruminnherja, þ.e. aðila sem hefur að jafnaði aðgang að innherjaupplýsingum vegna aðildar að stjórn, rekstri eða eftirliti eða vegna annarra starfa á vegum útgefanda verðbréfa,
2. tímabundinn innherja, þ.e. aðila sem telst ekki fruminnherji en býr yfir innherjaupplýsingum vegna eignaraðildar, starfs síns, stöðu eða skyldna, og
3. annan innherja, þ.e. aðila sem hvorki telst fruminnherji né tímabundinn innherji en hefur fengið vitneskju um innherjaupplýsingar, enda hafi viðkomandi vitað eða
mátt vita hvers eðlis upplýsingarnar voru.”

Til fruminnherja teljast t.d. stjórnarmenn og varamenn, lykilstarfsmenn og ráðgjafar,t.a.m. lögmenn og endurskoðendur.

Ekki skiptir máli hvort aðilar eru sjálfstætt starfandi
eða þiggji laun sín frá útgefanda. Til lykilstarfsmanna teljast t.d. forstjórar, framkvæmdastjórar, innri endurskoðendur og aðrir helstu stjórnendur.

Taktu þessa skilgreiningu til Jóa útherja og vittu hvað hann segir!

Útrunnin fyrningafrestur!

Er nú hafin hrina frávísunarmála á hendur stjórnendum stóru hrunfyrirtækjanna, vegna þess að fyrningafrestur er útrunninn?

Þessi mál munu því aldrei koma til efnislegrar niðurstöðu.

Er slitastjórn þrotabús Milestone ekki kunnugt um hve langur þessi frestur er?

Eða er þessi frestur háður túlkun (ó)vilhallra einstaklinga hverju sinni?

Hér væri upplýsandi að fá nánari skýringu á þessu frá fréttaritara. 

9.nóvember eftirmáli;

Skv. fréttum í dag hefur skiptastjóri ákveðið að áfrýja málinu til hæstaréttar til að fordæmi fáist.  Ágreiningurinn snýst um hvort 6 mánaða fyrningafrestur til maí 2010, framlengist um aðra 6 mánuði vegna breyttra laga sem tóku gildi í apríl 2010.  Eftir stendur að það er mikil áhætta sem skiptastjóri tekur f.h. þrotabúsins að halda sér ekki innan 6 mánaða frestsins í byrjun, nema að ekki hafi verið hjá því komist af öðrum orsökum!  

7.desember uppfært

Hæstiréttur hefur ógilt úrskurð héraðsdóm um útrunnin fyrningafrest.  Þar með er mál þrotabús Milestone gegn Karli í fullu gildi.

Máli gegn Karli vísað frá

Skipulagt samsæri eða hagkerfis-anorexía.

Skattsvik er alvarlegur glæpur hérna megin hafs.  Skattaprósentan hér í Kanada er meira að segja hærri en á Íslandi, allt að 50% í hæstu þrepum.  Vaxtatekjur eru skattaðar eins  hver önnur innkoma og 50% eignatekna bera fullan tekjuskatt, að frádregnum kostnaði. 

Hef alltaf haft ákveðna samúð með baráttu Skúla Eggerts, sem er háréttur maður á réttum stað hvort sem það er við skattarannsóknir, eða sem ríkisskattstjóri.    

Samúðin er fyrst og fremst sprottin af því "umhverfi" sem Ísland er og hversu töff og sjálfsagt það þykir almennt að svíkja undan.

Þegar fólk fremur fjármálaglæpi, (t.d. skattsvik) þá er réttlæting ríkur þáttur, sem skilur á milli þess að heiðarlegasta fólk  allt frá bændum til  iðnaðarmanna,  einyrkja og sölufólks leggst í skattsvik, eða lætur það vera og fordæmir þau sem það gera.  

Af orðræðunni í netheimum að dæma, jafnast sú réttlæting nánast við synda-aflausn til eilífðarnóns, vegna þeirra svika og pretta sem framin hafa verið í íslensku efnahagslífi og eru enn, ef marka má þær skulda-aflausnir og endurfæðingu flottustu fyrirtækja Íslands, með sömu eigendum.

Já, ég leyfi mér nefninlega að tengja þetta tvennt sterkum böndum,  og skil raunar ekkert í því að eitthvað í sambandi við þessa "svörtu atvinnukönnun" hafi komið verulega á óvart, nema að þeir séu alveg ótengdir pöpulnum.

Prófið þyngist meir og meir á meðan "frústrasjónin" eykst á tvöföldum hraða.  

Sendi Skúla Eggerti baráttukveðjur að vanda, því verkefnið er ærið, að afla tekna til að reka batteríið sem er farið að leka sýru.  Fjármálaráðherra mætti líka alvarlega huga að fleiri þáttum, en að troða hækkandi skattprósentu stöðugt oní háls á borgurum þessa land.  Slíkt veldur alvarlegri uppsölu, veikindum og jafnvel anorexíu í hagkerfi sem hefur alla burði til að plumma sig.

Skoðaði og skýrði þetta tregðulögmál í skattheimtu í þessum pistli um "grugguga eðlið" 

 

Magn svartrar vinnu kemur á óvart

Hróðugur forseti

hefur algjörlega endurheimt fyrri takta og montast og grobbast nú yfir Íslendingum bestir, mestir klárastir, sem aldrei fyrr.

Það var aðallega þetta sem feykti mér um koll:

  A creative spirit helped the country recover, as former bankers found new jobs in other industries that are, on the whole, more helpful for the country, he said.

Lausleg snörun:  Útsjónarsemi hjálpaði til við endurreisn landsins, þegar fyrrverandi bankamenn fundu sér ný störf í öðrum greinum, og eru meiri aðstoð við landið í heildina.  Ha sagði hann hvað?

Þetta er örugglega hrifsað úr samhengi við ræðuna í heild, sem einkenndist annars af hreykni og hróðugheitum yfir útstjónarsemi landsins, sem væri á góðri leið að verða Internet hub heimsins, af því að orkan er svo græn og vindurinn er svo mikill að ekki þarf að loftkæla rýmin sem geyma netþjónana!  

Það var alveg rétt eftir haft að "social media" er að taka yfir sem stjórntæki og helsti fjölmiðill í ríkjum og núna sé "minni" banki  "meiri" banki.

En er ekki einhver vinsamlegur sem vill  segja honum að  hófsemi og auðmýkt er "inni" í orðavali um land í sárum, og íbúa þess sem margir hverjir eiga enn um sárt að binda vegna eignataps og fátæktar, en ekki þessi rembingur sem ávallt einkenndi útrásaræðurnar hans.  Ef hann hefur fylgst sjálfur með "social media" í eigin landi s.l. 3 ár, þá væri hann auðvitað með þetta á hreinu.

Haft var eftir honum á sínum tíma að skýrsla Rannsóknarnefndar Alþingis væri í heildina góð, en kaflinn um hann var bara ekki réttur!   Sama sögðu allir sem fjallað var um sérstaklega í þeirri skýrslu.

http://edition.cnn.com/2011/10/21/tech/innovation/iceland-president-social-media/

Samfélagsmiðlar mikilvægari en ríkisstjórnir

Hvað kostar réttlæti?

Í fyrirlestri  um refsilöggfjöf hér í Kanada kom upp umræða um  50 ára gamalt morðmál, sem mér fannst áhugavert fyrir margar sakir, aðallega þó þessar:

1.       1.  Málið var aðalkveikjan á því að dauðarefsing var afnumin í Kanada árið 1976 og skyldurefsing   lífstíðarfangelsi   25 ár fyrir morð af yfirlögðu ráði (1.gráða) sett í staðinn.

2.         2.   Réttarmorð viðurkennt  og sýknun útgefin 48 árum eftir að dómur var kveðinn upp.  Sakborningur, sem var aðeins  14 ára þegar hann var dæmdur,  hélt stöðugt fram sakleysi sínu allan tímann, sem er ákveðin skírskotun til Geirfinns og Guðmundarmálsins. 

3.          3.  Skaða- og miskabætur ákvarðaðar 6,5 milljón dollara ( 740 milljónir ÍSK)

 

 

Málsatvik:

Þann 30.september 1959, eftir aðeins 6 tíma umhugsun, dæmdi kviðdómur í Ontario,  Kanada hinn 14 ára gamla Steven Truscott sekan um nauðgun og morð á 12 ára skólasystur sinni.   Dómarinn kvað upp um dauðarefsingu með hengingu, sem skyldi  verða framfylgt  þann 8. Desember 1959.    Í fjóra mánuði lifði  Truscott  í skugga dauðarefsingar og minntist þess að hafa hrokkið við að heyra hamarshögg úti fyrir, sannfærður um að verið væri að smíða aftökupallinn.  Málinu var áfrýjað og dómurinn mildaður í lífstíðarfangelsi.  Tíu árum síðar, eftir óaðfinnanlega hegðun í fangelsi   var hann látinn laus til reynslu, 24 ára gamall.    Steven  skipti um nafn, gifti sig, eignaðist þrjú börn og vann í myllu og reyndi umfram allt að lifa lífinu undir „radar“, en hélt ávallt fram sakleysi sínu. 

Ný von:

Í sjónvarpsþætti  „Fifth Estate“  árið 2000 sem stýrður var af rannsóknarblaðakonunni  Julian Sher; var efasemdum um fullnægjandi rannsókn málsins settar fram, auk nýrra sönnunargagna og vitnisburða sem voru ekki  tekin til greina í réttarhöldum.  Í kjölfarið skrifaði Julian bók um málið sem bar nafnið:   Þar til þú deyrð   e: „Until you are dead“

Sjónvarpsþátturinn vakti upp vaxandi óróa og umtal á meðal almennings, en það var ekki fyrr en  árið 2004 sem málið var tekið upp af samtökum sem berjast fyrir endurupptöku á málum gagnvart þeim sem dæmdir hafa verið ranglega.     

e: Association in Defence of the Wrongfully Convicted.

 

 

 

 

Sönnunargögn ógild:

Málið var síðan tekið upp að nýju fyrir dómstólum í lok ágúst 2007 – 48 árum eftir að dæmt var í því upphaflega.    Í endurupptöku málsins, voru öll sönnunargögn dæmd ógild  eða ónægjanleg og yfirlýsing  gefin  að „réttarmorð“  e: miscarriage of justice hefði verið framið og Steven var sýknaður að fullu.   

Lík litlu stúlkunnar var meira að segja grafið upp til að freista þess að finna DNA, án árangurs.  Þó var það framþróun í ýmsum vísindum m.a. þeim sem áætla dauðastund út frá ástandi líffæra, innihald maga og fleira, sem átti stóran þátt í að áður úrskurðuð dauðastund var véfengd,  og þar með möguleiki Stevens til að fremja morðið útilokuð eða ósönnuð.

Fyrir þá sem áhuga hafa á að lesa nánar um þennan ógildingardóm  og grundvöll hans þá er slóðin hér:  http://www.ontariocourts.on.ca/decisions/2007/august/2007ONCA0575.htm      

 

Verðmiði réttlætis:

 

Þar sem ég stunda nú nám  í „forensic  accounting“ og  eitt af verkefnum réttarendurskoðunar er að meta  og reikna út skaðabætur  í „ hvað ef “ aðstæðum, er áhugavert  að skoða hvaða rök og réttlæting  liggja til grundvallar þegar svona skaðabætur eru reiknaðar og ákvarðaðar.   Skaðinn felst í töpuðum tækifærum , atvinnutekjum og  beinum kostnaði  t.d. læknis- og lögfræðikostnaði .    Bætur vegna miska  eru huglægar og óútreiknanlegar  og því eru slíkar bætur jafnan ákvarðaðar einhliða af dómara.  Í mörgum umdæmum er settur hámarksverðmiði á bætur  vegna rangra sakagifta.  Í Wisconsin er upphæðin $ 25.000 fyrir hvert ár í fangelsi , í Suður-Carolínu $ 300.000 á ári og Ohio eru bæturnar $ 100.000 á ári  fyrir þá sem hafa verið dæmdir saklausir til dauða en $ 50.000 á ári fyrir aðra.

Í óháðri sérfræðingaskýrslu, frá 28. Mars 2008 og lág til grundvallar ákvörðunar um skaða og miskabætur,  kom vel fram hvílíkum erfiðleikum það var bundið að  „reikna út“ skaðann:

„ Steven Truscott var hreinsaður af öllum ákærum næstum fimmtíu árum eftir að hann var dæmdur til dauða aðeins 14 ára gamall.  Hann hefur lifað lífinu, framfleytt fjölskyldu og átt langan og farsælan starfsferil .  Hann er nú að komast á eftirlaunaaldur.  Staðreyndin er sú að engin peningafjárhæð getur komið í staðinn fyrir töpuðu árin, töpuðu tækifærin eða bætt fyrir skaðann af völdum réttarmorðs.  Að mínu áliti ætti megin markmið við mat á skaðabótum að vera að tryggja þægindi og fjárhagslegt öryggi til æviloka, auk þess að hann geti séð  fyrir fjölskyldu sinni eins og honum þykir henta.“

Steven mat sjálfur   að skaðabætur vegna tapaðra atvinnutekna væri á bilinu $ 1,5 til $3,3 milljónir, og byggði mat sitt  á því að hann hefði starfað sem atvinnuflugmaður, ef hann hefði ekki verið ranglega sakfelldur.

Sérfræðingurinn, sem gat ómögulega staðfest útreikninga um tapaða innkomu byggða á spádómum um starfsgrein eða laun, sem Steven hefði hugsanlega fengið,  vildi frekar nálgast málið út frá heildar skaðabótum, sem tækju bæði til skaða-og miskabóta. 

Heildarfjárhæð skyldi endurspegla bætur vegna  harðneskju  af völdum  rangrar sakfellingar, en auk þess vera opinber viðurkenning á alvarleika skaða og miska sem hann þurfti að þola. 

Á sama tíma yrði viðurkennt að harðræðið væri í raun óbætanlegt í peningum.   Farið var yfir allar staðreyndir málsins, einkum með tilliti til þess harðræðis sem fólst í því að vera 14 ára lokaður inn í klefa, dæmdur til hengingar , sem  síðar var breytt í lífstíðardóm, eftir að aftöku hafði einu sinni verið frestað .   Rakin var samanburður við önnur skaðabótamál, þrátt fyrir að ekkert mál væri í raun sambærilegt   og síðan var talan $ 6,5 milljón sett fram sem skoðun sérfræðingsins um heildarbætur,  dómstóllinn félst á þessa skoðun og greiddi bætur. Ákæruvaldið áfrýjaði ekki en baðst afsökunnar.

 

Afstætt mat

Mat á miskabótum er ávallt afstætt og litast kannski fyrst og fremst af umhverfi,  aðstæðum og gildismati  þar sem brotið er framið.  Í Breiðavíkurmálinu voru bætur til fórnarlamba á bilinu 500þúsund til 2 milljónir, á meðan bætur í sambærilegum  málum  í Noregi hefðu verið 15 milljónir.  Hugsanlegt umfang  skaða og miskabóta, mega samt aldrei verða til þess að endurupptaka mála er hafnað, þrátt fyrir að flestir sjái augljósa og knýjandi þörf  fyrir endurupptöku ,    eins og í þessu svokallaða Geirfinns og Guðmundarmáli.   

Niðurstaða rannsóknar á rannsókninni í því máli  verður vonandi lóð á vogarskál hinnar blindu réttlætisgyðju.